اولین ربات دیجیتالی و قابل برنامه ریزی دنیا چه بود؟

حتما شما هم در ویدیو تبلیغاتی شرکت‌های بزرگ صنعتی و فناوری، خط تولید محصولاتشان را دیده‌اید. معمولا این صحنه‌ها با تعداد زیادی از بازوهای روباتیک همراه است که از یک نقطه به نقطه‌ی دیگر رفته و یا چیزی را به محصول می‌چسبانند و یا آن را جابجا می‌کنند.

دیدن حرکت منظم این ربات‌ها بسیار لذت بخش است اما در پس این حرکت‌ها، برنامه‌هایی وجود دارند که اگر در زمان‌بندی آن‌ها چند میلی ثانیه اختلاف وجود داشته باشد، تمام خط تولید با مشکل رو به رو خواهند شد. درست است که این صحنه‌ها بسیار مدرن به نظر می‌رسند اما به نظر شما اولین ربات دیجیتالی و قابل برنامه ریزی دنیا چه بود؟ همه چیز از کجا شروع شد؟

اولین ربات دیجیتالی و قابل برنامه ریزی دنیا

اولین ربات قابل برنامه ریزی دنیا با نام “Unimate” توسط جرج دوولی در سال ۱۹۵۴ ثبت اختراع شد. اندکی بعد از این ماجرا، شرکت جنرال موتورز به سراغ این مهندس رفت و پس از چانه زنی‌های فراوان، این حق ثبت اختراع را با قیمت ۳۵ هزار دلار خریداری کرد.

شاید اگر مخترع این ربات می‌دانست که قرار است پایه‌های بزرگ‌ترین شرکت خودروسازی دنیا بر روی این ربات‌ها قرار بگیرد، هیچ‌ وقت این دارایی ارزشمند را به این قیمت نمی‌فروخت. به هر حال! چند سال پس از این ماجرا (تقریبا ۱۹۶۱) تعداد زیادی از این ربات‌ها به تولید انبوه رسید و برای اولین در کارخانه‌ی بزرگ جنرال موتورز در شهر نیوجرسی آمریکا مستقر شد.

این ربات‌ها (با وزن تقریبی یک تُن) وظیفه‌ی جابجا کردن و جوش دادن نقاط مختلف بدنه‌‌ی خودرو در نوار نقاله و یا خط تولید این شرکت را بر عهده داشتند. دلیل به کارگیری آن‌ها هم این بود که این وظیفه برای کارگران این کارخانه بسیار حساس و ریسک پذیر بود. اول اینکه موادی که برای جوش دادن این قطعات استفاده می‌شد بسیار سمی بودند و جرقه زدن آن‌ها می‌توانست گازهای سمی را به بدن آن‌ها وارد کند و در درجه‌ی دوم هم دقت کار فوق العاده‌ی این کار قرا داشت که ریزبینی بسیاری را می‌طلبید. نسخه‌ی اولیه این ربات از دو باکس بزرگ متصل به هم (برای برنامه ریزی) تشکیل شده بود که بر روی آن‌ها یک بازوی رباتیک قرار گرفته بود.

دیری نپایید که شرکت‌های فورد و کرایسلر نیز به دنبال بازوی رباتیک خود گشتند و پس از مدت زمان کوتاهی، استفاده از بازوی رباتیک در خط تولید به یک استاندارد صنعتی تبدیل شد.